Skocz do zawartości
  • Ogłoszenia

    • smyk

      Problemy z logowaniem?   24.04.2017

      Drogi użytkowniku jeśli masz problemy z zalogowaniem się na forum, spróbuj ustalić swoje hasło ponownie, korzystając z opcji Odzyskiwania hasła http://forumsamochodowe.com/lostpassword/. Powyższy problem jest wynikiem migracji forum na nowe oprogramowanie forum, które używa innego algorytmu do szyfrowania haseł. 

Kryplos

admin
  • Zawartość

    135
  • Rejestracja

  • Ostatnia wizyta

  • Wygrane w rankingu

    5

Zawartość dodana przez Kryplos

  1. Porsche CaymanS

    Porsche CaymanS powstało, by zapełnić lukę między małym modelem Boxter, a 911-tką. Uważa się, że Cayman to czysty produkt marketingowy nastawiony na popularność, a nie na prestiż. Może i tak, jednak Porsche Cayman potrafi być wierny tradycji poprzednich modeli niemieckiej marki. Jego sportowa odmiana ''S'' rozpędza się do setki w 5,1 sekundy a jego maksymalna prędkość to 275 km/h (170mph). Do najgroźniejszych rywali tego modelu można zaliczyć mocnego japońskiego Nissana 350Z, Mercedesa SLK czy też nowe BMW Z4. Porsche Cayman na rynku pojawił się w 2005 roku.
  2. Choć dwuosobowy model jest już stosunkowo stary, jego silnik o mocy 240KM nadal proponuje wysoki współczynnik mocy w przeliczeniu na 1 litr pojemności skokowej oraz jedną z największych maksymalnych prędkości obrotowych silnika w historii motoryzacji. Wersja Ultimate Edition napędzana jest sprawdzonym i uznanym silnikiem VTEC o pojemności 2,0 litra (max. 9000 obr./min.). Nadwozie w kolorze Grand Prix White zestawiono z grafitowymi felgami ze stopów metali lekkich. Odcień lakieru ma przywodzić na myśl kolorystykę pierwszego bolidu F1 Hondy z 1964 roku oraz wiele późniejszych, sportowych modeli firmy. Kombinacja jasnego nadwozia, ciemnych, aluminiowych felg oraz unikalnej, czarnej plakietki S2000 podkreśla sportowy charakter ponadczasowej sylwetki słynnego roadstera. Do polskich klientów trafi tylko 10 sztuk tego samochodu.
  3. Najgorsze auta złomy

    Co do tego się nie zgodzę. Mamy w rodzinie Alfę Mito po 60 tys przebiegu i 7 latach eksploatacji uszkodzeniu uległy jedynie łożyska mcpherson koszt części z wymianą 250 zł. Poza tym oprócz rzeczy eksploatacyjnych nic nie było robione. Wszystko działa bez zarzutu, podwozie całe zdrowe może poza tłumikiem który lekko skorodował.
  4. Czy LPG jeszcze się opłaca?

    Dopóki rząd nie nałoży dodatkowych podatków na gaz dalej będzie się to opłacać.
  5. Nie wiecie czy konieczne jest nawiercanie na końcach pęknięć przed naprawą pękniętego zderzaka??
  6. Zamek centralny

    Może w wyniku uderzenia naderwał się jakiś kabel i powoduje zwarcie co zakłóca pracę modułu komfortu.
  7. Prawo jazdy - trudno zdać?

    Myślę, że warto przed rozpoczęciem kursu pojeździć autem znajomego czy rodziców na parkingach żeby nauczyć się podstawowych manewrów i działania całego samochodu. W ten sposób nie tracimy czasu na kursie co pozwoli nam bardziej zaznajomić się z miastem. Niestety nasze realia pokazują, że najłatwiej zdaje się tym, którzy nie nabywają umiejętności z doskonalenia techniki jazdy na kursie tylko tym, którzy nauczyli się jazdy po mieście na pamięć. Na tym niestety polega egzamin. A co do nauki teorii trzeba po prostu przerobić kilkadziesiąt egzaminów próbnych na komputerze. Myślę, że nie ma co się uczyć z książki, chyba że chcemy doczytać niektóre nurtujące nas kwestie. Dobrze jest też się zapoznać z pulą pytań "dziwnych i oryginalnych" które mogą zaskoczyć niejednego zawodowego kierowcę.
  8. Ford Focus RS WRC Edition jest następcą legendy WRC Forda Escorta RS1600 z 1970 roku. Nadwozie zostało zaprojektowane przez fanów Forda. W jaki sposób? Ford zorganizował konkurs na najlepszy projekt. Wersja WRC różni się specjalnym lakierem Frozen White z kontrastującymi, czarno-zielonymi naklejkami i pasami oraz 19-calowymi alufelgami firmy OZ Superturismo GT, które są czarne. Pod maską "drzemie" 2.5-litrowy silnik pięciocylindrowy o mocy 305 KM. 100km\h osiąga po 6 sekundach.Prędkość max. to 263 km\h.
  9. Ferrari 599 GTB Fiorano to dwuosobowy samochód sportowy typu Grand Tourer (segment G) produkowany od 2006 roku. W ofercie tej marki został następcą model 575M Maranello. Skrót GTB w nazwie auta oznacza „Gran Turismo Berlinetta”. Fiorano to nazwa prywatnego toru Ferrari w pobliżu fabryki w Maranello, gdzie testowane są auta marki. Model 599 został zaprojektowany przez Franka Stephensona z biura Pininfarina. W 2006 roku wyróżniono go nagrodami „Samochodu Roku” wg magazynu „Evo” oraz „Supersamochodu Roku” wg „Top Gear”. Auto napędza silnik V12 o pojemności 5 999 cm3.jego moc to 620 KM co pozwala osiągnąć pierwszą setkę w 3,46s i rozpędzić się do 330 km/h.
  10. Audi R8 - opis

    Samochód został odchudzony o 100 kilogramów w stosunku do wersji R8 z 5.2-litrowym silnikiem V10, dzięki czemu masa całkowita auta nie przekracza półtorej tony. Silnik został wzmocniony o 35 KM i 10 Nm w związku z czym produkuje teraz 560 KM i 540 Nm maksymalnego momentu obrotowego. Moc przenoszona jest na cztery koła za pośrednictwem sekwencyjnej, 6-biegowej przekładni R tronic. W normalnych warunkach jazdy na przednią oś trafia tylko 15 proc. mocy. Jednak w razie potrzeby komputer przydzieli na przednie koła do 30 proc. mocy. Wszystko to sprawia, iż sprint do "setki" trwa jedynie 3,6 sekundy, a auto rozpędza się do 320 km/h.
  11. Mclaren MP4 12c

    Samochód planowano jako następce McLarena F1 który był pierwszym z nowej linii aut marki, niestety zrezygnowano z tej mozliwości i stworzono tańszy i o mniej zaawansowanej technologii niż w McLarenie F1 samochód, który będzie konkurował ze słabszymi modelami Ferrari i Porsche. Także cena (około 200 tys. euro) ma znacznie różnić się od ceny F1-dynki z 1994 r. Mclaren MP4-12C ma napęd na tylną oś i centralnie umiejscowiony silnik V8 Bi-Turbo o pojemności 3,8 l i mocy 600 KM. Silnik został skonstruowanu przea McLarena, ponieważ żaden z istniejących silników innych producentów nie spełniał obecnych wymogów żądanych przez konstruktorów. Zastosowano także skrzynię biegów z dwoma sprzęgłami która korzysta z technologii Pre-Cog. Ten system poprzez pociągnięcie manetki do połowy informując skrzynię o zamiarze zmiany biegu, a po wciśnięciu jej do końca zmiana biegu następuje niemalże natychmiast. McLaren to pierwszy tej klasy samochód zbudowany całkowicie z włókna węglowego. Przy jego produkcji wykorzystuje się także technologie wprost z Formuły1. Główni konkurencji to między innymi Lamborghini Gallardo, Porsche 911 GT2 i podobnie uplasowanym cenowo Ferrari 458 Italia (trudno więc uznać MP4-kę za bezpośredniego następcę modelu F1 kosztującego obecnie ponad 2 mln funtów, pozycjonowanego jeszcze "o ząbek wyżej").
  12. Pierre Henri Raphael były kierowca testowy Formuły 1 wkłada rękawiczki, kask i zasiada w fotelu 1200-konnego Veyrona 16.4 Super Sport. Zadanie – pobić rekord który ustanowił SSC Ultimate Aero. Jak wszyscy wiedzą, Bugatti należy do gantycznej Grupy Volkswagena, więc najrozsądniejszym miejscem, w którym można pobić rekord prędkości jest obiekt Ehra-Lessein, testowy tor Volkswagena niedaleko zakładów w Wolfsburgu. To właśnie tam poprzednik rozpędził się do 407.8-kilometrów na godzinę. Aby niemiecki TUV oraz eksperci z Księgi Rekordów Guinnessa uznali rekord, auto musiało rozpędzić się do prędkości maksymalnej jadąc tą samą drogą, najpierw w jedną, potem w drugą stronę – z północy na południe i z południa na północ. W czasie między przejazdami nikt nie może zbliżać się do auta. Osiągi Bugatti Veyron 16.4 Super Sport to mocniejsza odmiana Veyrona. Jednostka napendowa W16 o pojemności 8.0-litra został wzmocniony o 200 KM i produkuje teraz aż 1200 koni mechanicznych. W efekcie auto przyspiesza do pierwszej setki w około 2.2-sekundy, a prędkość maksymalna wynosi… no właśnie. Twórcy auta spodziewali się rekordu zbliżonego do 425 kilometrów na godzinę. Jednak wynik przeszedł ich najśmielsze oczekiwania. Pierre Henri Raphael rozpędził Veyrona najpierw do 427.993 km/h, a w drugim przejeździe aż do 434.211 km/h. Rekord został uznany.
  13. BMW Sports Activity Coupe - to nazwa popularna wśród twórców nowego X6. Nowoczesna koncepcja ma połączyć w sobie cechy auta sportowego, dynamiczną stylistykę oraz możliwość jeżdżenia w sposób "aktywny". Sportowe osiągi i nadwozie w stylu coupe. Wygląd X6 jest dość ekstrawagancki: wysokie zawieszenie, masywny, agresywnie zarysowany przód, zestawiony z subtelnie opadającą linią boczną nadwozia, dowodzą, że auto jest stylistyczną nowością.Wielkie felgi, które nie wyglądają na przystosowane do off-roadu, zwiastują, że żywiołem auta są raczej bulwary i podróżowanie po utwardzonych drogach. Auto posiada „inteligentny” układ napędu na cztery koła xDrive i jako pierwszy na świecie, w system Dynamic Performance Control, który ma zapewniać stabilność, precyzję i doskonałą trakcję w każdej sytuacji. Cena wynosi od 280 do 500 tysięcy zł w zależności od silnika i wyposażenia. Benzynowe wersjesilników to 306-konne V6 z układem Twin Turbo i bezpośrednim wtryskiem paliwa oraz V8, również posiadające dwie turbo sprężarki, o pojemności 4396 cm3 i mocy 407 KM. Ta jednostka napędowa to już prawdziwy „sportowiec”, pozwala na osiągniecie „setki” w 5,4 sekundy, a jego prędkość maksymalna jest ograniczona do 250 km/h. W co trudno uwierzyć, BMW deklaruje, że auto z tym silnikiem powinno palić jedynie 12,5 l/100 km.
  14. Fiat Punto Evo od Abarth

    Punto Evo to Kolejny raz Fiat wyposażył swój samochód w pakiet Abarth, tym razem padło na Punto Evo jednego z najlepiej sprzedających się modeli Fiata. Pod maską znalazła się popularna doładowany 4 cylindrówka o pojemności 1.4 l, co daje 180 KM przy 5750 obr./min. Poprawienie osiągów dało też 230 Nm momentu obrotowego przy 3300 obr./min. Auto ma tak dobre osiągi dzięki nowej turbinie Garrett GT1446. Pierwsza setka pojawia się na liczniku w 7,5 sekundy co jest wynikiem gorszym od lekkiej i małej 500-ki o 0,5 sekundy. prędkość maksymalna wynosi 216 km/h. Cena auta biorąc pod uwagę cenę Fiata 500 będzie wynosić około 80 tys. złotych. Jednak konkurencyjne firmy takie jak Volkswagen czy Renault mają podobne samochody w atrakcyjnych cenach.
  15. FSO Polonez Prototyp samochodu zbudowany został w 1975 roku, w oparciu o płytę podłogową Fiata 125p, przez firmę Fabbrica Italiana Automobili Torino. Początkowo zakładano wykorzystanie licznych podzespołów z Fiata 132 Argenta, a wersje silnikowe miały być następujące: 1.8, 2.0, 2.0 Diesel, 2.0 Turbodiesel i nawet 2.0 Turbo, ale niestety samochód przejął prawie w całości rozwiązania techniczne Fiata 125p - silniki - oba benzynowe, czterocylindrowe, czterosuwowe, położone wzdłużnie o pojemnościach 1295 cm³ i 1481 cm³, o mocach odpowiednio 65 i 76 KM, czterobiegową skrzynię biegów, układ przeniesienia napędu na tylną oś oraz zawieszenie. Zmienione natomiast zostało nadwozie. Nowe, typu hatchback, odznaczało się na owe czasy nowoczesną estetyką i sporym poziomem bezpieczeństwa biernego. W Polonezie zastosowano kontrolowane strefy zgniotu, wzmocnienia boczne drzwi, zawiasy maski, inaczej niż w Fiacie 125p, zamocowane zostały w okolicach podszybia, co zapobiega w przypadku kolizji wbijaniu maski do wnętrza pojazdu. Stylistom Fiata zlecono zaprojektowanie sylwetki Poloneza. Włosi opracowali oprócz 5-drzwiowej dwie wersje 3-drzwiowe. Pierwsza z nich, różniła się od większego jedynie brakiem tylnych drzwi oraz dłuższymi drzwiami przednimi. Druga wersja nazwana Coupé, różniła się rozwiązaniem bocznych powierzchni: słupek środkowy był szeroki, chromowany, a zanim znajdowały się okna o znacznie większej powierzchni niż w obu pozostałych wersjach, wersja Coupé miała zmieniony przód. Samochód w wersji 3 drzwiowej wyprodukowano w latach 1979-1981 w Dziale Krótkich Serii w liczbie bliskiej 1000 sztuk, natomiast Coupé pojawiło się w kilkudziesięciu egzemplarzach w roku 1981. Samochód przechodził stopniowe zmiany - w 1980 roku wprowadzono pięciobiegową skrzynię biegów, w 1981 rozkładaną tylną kanapę, w 1986 przeszklenie tylnych, bocznych słupków. W latach 1980-1985 fabrykę opuszczało co roku około 32-30 tysięcy Polonezów. W 1987 roku wszedł do produkcji silnik gaźnikowy 1.5 o mocy 87 KM i pojemności 1598 cm³. W 1989 roku rozpoczęto produkcję tzw. przejściówki w której klapa bagażnika opadała już do zderzaka, oraz zaczęto montować lampy tylne stosowane potem w Caro. W 1991 roku na rynku pojawiła się wersja Caro z bagażnikiem o pojemności 332 (330 ?) l ze zmodernizowanym znacząco nadwoziem - m.in.: zastosowano nowe przednie reflektory, i inaczej wyprofilowane zderzaki. We wnętrzu zmieniono m.in: kierownicę, fotele przednie, oraz dodano regulację wysokości mocowania pasów przednich. Pojawiły się też nowe silniki min. diesel o pojemności 1905 cm³ i mocy 69 KM produkcji koncernu PSA. W 1993 roku poszerzono rozstaw kół z przodu i z tyłu o 60 mm, co poprawiło stateczność auta, poprawiono układ hamulcowy, zmodernizowano instalację elektryczną, zmieniono deskę rozdzielczą, zastosowano nowe wskaźniki, podświetlono diodowo wszystkie przełączniki, polepszono ogrzewanie, i wentylację montując cztery nawiewy w kabinie pasażerskiej, dodano regulację wysokości świateł z wnętrza kabiny, wyłącznik czasowy oświetlenia kabiny pasażerskiej, i inne. Oświetlenie wnętrza kabiny włączało się teraz automatycznie wraz z otwarciem drzwi, i gasło po uruchomieniu silnika, lub po około 15-20 sekundach od zamknięcia drzwi. Jako opcjonalne wyposażenie pojawiło się min. hydrauliczne wspomaganie kierownicy, klimatyzacja, centralny zamek, elektrycznie sterowane szyby i inne. Od grudnia 1993 do 1998 roku produkowano również wersje z nowoczesnym silnikiem z wtryskiem wielopunktowym 1.4 16v (seria K16) firmy Rover, osiągającym moc maksymalną 103 KM z pojemności 1389 cm³. Z czasem wprowadzano modernizacje silnika, tak aby spełniał krajowe i europejskie normy hałasu i emisji spalin. Zastosowano więc jednopunktowy wtrysk paliwa (oznaczenie GLi), oraz katalizator spalin. W 1996 roku, wprowadzono długo oczekiwaną wersję sedan o nazwie Atu. Opóźnienie premiery tej wersji samochodu spowodowane było wadami konstrukcyjnymi tylnej części nadwozia. Samochód ten, jest wewnątrz wyraźnie cichszy od modelu hatchback, gdyż bagażnik o pojemności 390 l pod którym znajduje się tylny most, jest wyraźnie oddzielony od kabiny. W 1997 roku, po przejęciu FSO przez koreański koncern Daewoo, wprowadzono zmodernizowaną wersję Poloneza Plus. Różniła się ona przede wszystkim nową deską rozdzielczą, nowymi lakierowanymi zderzakami oraz klamkami, nowym typem wtrysku jednopunktowego typu Bosch. Wprowadzono także standardowo hydrauliczne wspomaganie kierownicy (wcześniej oferowane w opcji). W 1998 roku montowano do silników 1.6 wtrysk wielopunktowy (oznaczenie GSi), równolegle z wtryskiem jednopunktowym (GLi). Pierwszy z silników osiągał moc maksymalną 84 KM, drugi 76 KM Samochód otrzymał nowe klamki, i zamki, oraz jeden kluczyk do zapłonu, i do drzwi. W 1999 roku wprowadzono wersję Kombi, która bazuje na wersji Atu. Dodatkową przestrzeń uzyskano montując w tylnej części nadwozia metalową ramę obłożoną włóknem szklanym. W Polonezie Kombi montowano tylko silnik 1.6 GSi w wielopunktowym wtryskiem paliwa. Przez cały okres produkcji auta, produkowano także odmiany ciężarowe o nazwie handlowej FSO Truck. Dostępnych było kilka wersji nadwoziowych: Standard, LB - o wydłużonej skrzyni ładunkowej, DC - z kabiną przeznaczoną dla pięciu osób, oraz samochód bez skrzyni ładunkowej, przeznaczony pod zabudowę specjalistyczną, a także w ostatnich latach produkcji - najdłuższą wersję ROY (czterodrzwiowe nadwozie + część ładunkowa). Nadwozia do samochodów Truck produkowane były w Zakładach Nadwozi Samochodowych Nysa Oprócz benzynowych jednostek napędowych w latach 1991-1996 montowano także jednostkę dieslowską o pojemności 1905 cm³ i mocy 69 KM, produkcji Citroena, a wcześniej - w roku 1983 - wyprodukowano około 100 egzemplarzy z silnikiem turbodiesel 1995 cm³ o mocy 84 KM, pochodzącym z włoskiej wytwórni VM. W latach 1979-1981 produkowane były także krótkie linie Polonezów z silnikiem DOHC o pojemności 1995 cm³ i mocy 112 KM z Fiata 132 - głównie na potrzeby milicji. Wersja wyposażona była w 5-biegową skrzynię biegów i rozwijała prędkość 175 km/h. "Dwulitrowy" Polonez pojawił się ponownie w latach 1990-1991, ale tym razem źródłem napędu był silnik SOHC o pojemności 1993 cm³ i mocy 105 KM, pochodzący z zapasów magazynowych europejskiego Forda. Istniały także wersje nadwoziowe typu: Sanitarka (produkowana dla służby zdrowia); Ratownictwo Drogowe (specjalna wersja produkowana w latach 80. i 90. XX wieku dla Państwowej Straży Pożarnej, za słupkiem przednich drzwi znajdował się obszerny przedział na narzędzia typu: nożyco-rozpierak, piła do stali i drewna, gaśnice i zestaw pierwszej pomocy, Policja (wewnątrz wbudowano wielką plastikową szybę oddzielającą tylną kanapę od przednich foteli). Ośrodek Badań i Rozwoju FSO, stworzył także szereg wersji prototypowych, m.in.: trzyosiowy Polonez pick-up z długą częścią bagażową, samochód Polonez Analog czyli auto terenowe o napędzie na 4 koła i nadwoziu typu pick-up (czterodrzwiowy). W chwili obecnej prototypy te można oglądać w Muzeum Przemysłu na terenie dawnej fabryki Norblina w Warszawie. Produkcję Poloneza zawieszono w roku 2002, w praktyce oznaczało to koniec wytwarzania tego pojazdu. Należy też wspomnieć o wersjach wyczynowych tego auta. Były to: Polonez 2000 Rally - z laminatowi elementami nadwozia, homologowany z silnikiem o mocy 170 KM; Polonez 2000 Turbo - rok 1984, nigdy nie otrzymał homologacji; Polonez 1500 Turbo gr. A o mocy 190 KM i gr. N o mocy 105 KM - homologowane w 1987 roku turbodoładowane rajdowe Polonezy 1.5; Polonez 2500 Racing zwany też Stratopolonezem. Była to w zasadzie nieco zmodyfikowana Lancia Stratos w przebudowanym nadwoziu Poloneza
  16. Subaru Impreza Subaru Impreza - model samochodu osobowego marki Subaru. Produkowany od roku 1993, jest następcą modelu Leone (pierwszego masowo produkowanego samochodu osobowego z napędem na cztery koła). Subaru oznacza pierwszą generację Imprezy jako typ GCA (czterodrzwiowy sedan) lub GCB (pięciodrzwiowe kombi). Na rynki Japonii i USA dostarczano również dwudrzwiowego sedana, mylnie nazywanego coupé, oznaczonego jako typ GCF. Początkowo auto dostępne było z silnikami wolnossącymi (wersja GL) o pojemnościach 1.6, 1.8 i 2.0 litrów. Tradycyjnie dla marki Subaru, wszystkie te silniki skonstruowano w układzie przeciwsobnym (bokser). W większości modeli napęd przenoszony jest na obie osie za pomocą centralnego dyferencjału wyposażonego w sprzęgło wiskotyczne. Standardowo dobrze wyposażone (m.in. hamulce wzbogacone o czteroczujnikowy i czterokanałowy system ABS, elektrycznie sterowane szyby i lusterka, wersja kombi posiadająca reduktor) auto przeznaczone dla segmentu C miało pozostawiać niezatarte wrażenie (ang. to impress), stąd m.in. tłumaczy się nazwę modelu. Pożądany rozgłos przyniosła jednak Imprezie dopiero wersja z silnikiem turbodoładowanym, która powstała aby zastąpić w Rajdowych Mistrzostwach ¦wiata starzejący się model Legacy. Modele europejskie Na rynku europejskim pierwsze Subaru Impreza z silnikiem turbodoładowanym o pojemności skokowej 2 litrów pojawiło się w roku 1994 pod nazwą Subaru Impreza GT. Była to dostosowana do europejskich warunków i zasad ubezpieczeniowych wersja japońskiej Subaru Impreza WRX. Na przełomie lat 1994-1997 w wersji europejskiej klienci mieli do dyspozycji dwulitrowy silnik o mocy 208 KM. Oprócz mocy, mniejszej niż w japońskiej Imprezie WRX, Impreza Turbo miała twardsze od japońskiego odpowiednika zawieszenie (zmieniono amortyzatory i zastosowano grubsze stabilizatory). Nadwozie zostało wyposażone w zintegrowany ze zderzakiem przednim głęboki spojler, z bardzo dużymi integralnymi reflektorami, tylną lotkę o zróżnicowanej wielkości, charakterystyczny dla konfiguracji silników Subaru chwyt powietrza do chłodnicy powietrza doładowującego na masce, dodatkowe (fabrycznie zaślepione) otwory wentylujące komorę silnika i listwy boczne. W roku 1997 firma wprowadziła na rynek silnik o mocy 211 KM, który pozwalał osiągnąć 100 km/h w 6 sekund. Model ten posiadał też zmodyfikowane w stosunku do poprzednika nadwozie. Zaostrzono nieco linie przodu zmieniając m.in. maskę, reflektory przednie, atrapę chłodnicy. We wnętrzu dodano nowe fotele kubełkowe i inną tapicerkę. W 1998 roku ponownie zmodyfikowano wygląd. Dodano białe wskaźniki i cyfrowy licznik przebiegu, kierownicę marki MOMO, montowano 16 calowe, aluminiowe koła. W roku 1999 zwiększono moc silnika do 218 KM oraz dodano do wersji turbo nowe, czterotłoczkowe zaciski hamulcowe współpracujące z tarczami o powiększonej średnicy. Jako wyposażenie dodatkowe dostępne były nowe spojlery przedni oraz tylny, wyprodukowane przez firmę Prodrive. Pojawiły się też lusterka w kolorze nadwozia, zaś reflektory przeciwmgłowe i główne zostały ukryte za kloszami z gładkiego szkła, nadającego auto nieco bardziej nowoczesny wygląd. Pojawiły się też egzemplarze fabrycznie pozbawione systemu klimatyzacji, ABS i poduszek powietrznych, ułatwiające niezależnym zespołom budowę samochodu rajdowego. W czasie, gdy Impreza pierwszej generacji oferowana była na rynku europejskim, pojawiło się kilka wersji specjalnych tego auta. Pierwszą z nich był model McRae Special Edition, wyprodukowany w 1995 r. dla uczczenia dokonań Colina McRae podczas rajdu RAC. Kolejnym modelem była Impreza Catalunya (okazją było zdobycie przez zespół Subaru tytułu Mistrza ¦wiata Producentów). W roku 1998, dla uczczenia trzeciego z rzędu tytułu Mistrza ¦wiata Prodcuentów, Subaru wypuściło model Impreza Terzo (wł. "trzeci"). Kolejnym modelem specjalnym był RB5 ("Richard Burns 5" - z takim numerem ten kierowca rajdowych Mistrzostw ¦wiata jeździł w barwach Subaru). Co ciekawe, wszystkie te modele nie różniły się niczym poza ozdobnikami od powszechnie dostępnych - jedynie do wersji RB5 można było zamówić pakiet WR, podnoszący moc silnika do 240KM. Dopiero Impreza P1, zbudowana w 1999 na bazie dwudrzwiowego sedana przez firmę Prodrive na zamówienie importera - Subaru (UK) Limited, miała silnik o mocy 280KM oraz liczne usprawnienia (dostosowane do szybkiej jazdy po krętych i wyboistych drogach zawieszenie, wzmocnione hamulce), które nadawały jej charakter prawdziwej edycji specjalnej. Modele japońskie Poza odpowiednikami wersji europejskich, Subaru oferowało w Japonii Imprezy niedostępne w Europie i USA. Różnice ujawniają się przede wszystkim w autach z silnikami turbodoładowanymi. W przeciwieństwie do wersji europejskich, rozwijały one moc od 250 do 280KM. Również tylko dla rynku japońskiego zarezerwowano wersje STI (Subaru Tecnica International), które poddane były fabrycznemu tuningowi. Modele STI, produkowane przez sześć generacji, wykazują się zmienionymi elementami osprzętu silnika, usportowionym zawieszeniem i hamulcami. Auta oznaczane jako STI Type-R bazowały na dwudrzwiowej karoserii Imprezy, i dzięki niewielkiej masie własnej, centralnemu mechanizmowi różnicowemu o regulowanej sile spięcia osi oraz silnikowi o dużym momencie obrotowym wykazywały się osiągami na miarę supersamochodów (przyspieszenie do 100 km/h w mniej niż 5 sekund). Interesującym modelem Imprezy, który mógł przyspieszyć prace nad SUV'em Forester była Impreza Gravel Express. Była to uterenowiona podwyższona, turbodoładowana Impreza kombi, z dodatkowymi rurowymi zabezpieczeniami przodu i tyłu auta, oraz szerokimi ochronnymi listwami na drzwiach. Wśród aut przeznaczonych na rynek japoński pojawiło się wiele modeli specjalnych, wyprodukowanych w krótkich seriach. Były to wspomniany STI Type-R, przeznaczony wyłącznie do budowania na jego bazie samochodów rajdowych model WRX RA, pozbawiony materiałów wygłuszających i wyprodukowany z cieńszej blachy, z odsłoniętymi miejscami mocowania klatki bezpieczeństwa, WRX RA-STI będący jego wersją z najmocniejszym dostępnym seryjnie silnikiem, oraz kultowy model STi 22B. Ten ostatni, wyprodukowany w 401 egzemplarzach, charakteryzował się silnikiem o pojemności 2.2l i mocy szacowanej na ponad 380KM, poszerzonym dwudrzwiowym nadwoziem i wyczynowym zawieszeniem wyprodukowanym przez niemiecką firmę Bilstein. STi 22B uznawany jest za szczytowe osiągnięcie w rozwoju platformy GC. Modele amerykańskie W Stanach Zjednoczonych największą popularnością cieszyły się najtańsze wersje typu GC, napędzane silnikiem 1.6l. Typ GC nie był oferowany w USA z silnikami turbodoładowanymi, ze względu na niemożność spełnienia przez te silniki kalifornijskich norm emisji substancji szkodliwych w spalinach. Częstą praktyką kupujących była rezygnacja z napędu na 4 koła na rzecz tańszych wersji z napędem na przednią oś. Stosunkowo popularna była również wersja dwudrzwiowa. Wraz z sukcesami w Rajdowych Samochodowych Mistrzostwach ¦wiata, Subaru wprowadzało na rynek amerykański mocniejsze wersje silnikowe, w tym wolnossący, 160-konny silnik o pojemności 2.2 litra, do dziś stosowany w różnych pojazdach tej marki. Odpowiednikiem japońskiego "Gravel Express" była wyprodukowana w niewielkiej ilości na rynek amerykański Impreza Outback - jednak również ten model pozbawiono silnika turbo. Dobra sprzedaż dwudrzwiowego sedana oznaczonego jako Impreza RS, do złudzenia przypominającego japońską, sportową wersję Type-R (jednak bez turbosprężarki) była powodem, dla którego Subaru zdecydowało się wprowadzić na rynek amerykański silniki turbodoładowane po wyposażeniu ich w dodatkowe katalizatory. Nastąpiło to wraz z pojawieniem się nowej generacji nadwozia Imprezy.
  17. Toyota Supra Toyota Supra samochód produkowany od 1986r do 1998r przez koncern TOYOTA. Silnik o pojemności 3.0 litrów (dokładnie 2997cm3) i mocy 220 KM 285 Nm(wolnossący), 0-100 w 6,8s dystans 400m Supra pokonuje w ok. 15,2s. Drugi silnik doładowany dwoma sprężarkami o mocy maksymalnej 320 KM 275 Nm, 0-100 w ok 5,1s. Oba silniki charakteryzują się sześcioma cylindrami ustawionymi w rzędzie oraz czteroma zaworami na cylinder. O ile pierwsza wersja pozwalała na dynamiczną jazdę, o tyle druga czyniła z niej szybki pocisk (jednak są ludzie którzy wyciskają z doładowanego silnika prawie 1000KM. (W tym momencie należą się słowa uznania polskim firmom tuningowym ponieważ mamy 2 supry o mocy blisko 1200KM). Prędkość maksymalna w granicy 250 km/h. Spalanie to od około 10-14 l na 100 km. Długość supry to około 4620mm, szerokość 1745 mm, a wysokość 1310mm. Rozstaw kół przednich 1485mm tylnych 1490mm. Supra została kultowym samochodem sportowym już w momencie opuszczenia fabryki przez pierwsze egzemplarze. Mimo to, że zakończono produkcję przed kilkoma laty pozostała jednym z najbardziej pożądanych i poszukiwanych samochodów. Toyota wypuściła jeszcze 416 egzemplarzy w kolorze białym z bardzo głębokim odcieniem perły (Efekty w słońcu są niesamowite, sam widziałem ponieważ mamy taki egzemplarz w Polsce). Samochód bardzo dobrze znosi tuning mechaniczny a w kwestii stylistycznej pole do popisu jest po prostu przeogromne. Toyota Supra 1993 - 2002 (mk4) Toyota Supra mk4 - Radykalna przemiana Czwarta generacja Toyoty Supry pokazuje jak radykalnie może się zmienić wizerunek danego samochodu. Poprzednie wcielenia Supry były pojazdami luksusowymi o spokojnym charakterze, pomimo, ze były one reklamowane jako samochody sportowe o wysokich osiągach. Zmieniło się to w styczniu 1993 roku, kiedy Toyota zaprezentowała nowa Supre. Nowy pojazd zrywał z tradycja poprzednich modeli. Był zdecydowanie bardziej agresywny. Całą swoją sylwetką manifestował szybkość, dynamikę i zwinność. Styliści Toyoty projektując nadwozie nowej Supry, chcieli wyraźnie pokazać, ze ich pojazd jest czymś niezwykłym. Jego przysadzista, pełna mocy sylwetka, nieco wyzywająca wysokim tylnym spoilerem (występującym jako wyposażenie standardowe w wersji turbodoładowanej, w wolnossącej jako opcja) z cala pewnością nie gubiła się w tłumie innych aut. Charakterystyczne przednie i tylne światła także w nocy nie pozwalały innym kierowcom nie zauważyć jaki pojazd właśnie ich wyprzedzał. Elementem znanym z poprzedniej Supry był zdejmowany metalowy dach typu targa (przez Toyote nazwany Sport Roof). Podobnie jak w poprzednim modelu, tu także część dachu znajdująca się nad przednimi fotelami można było zdjąć i umieścić w bagażniku (na specjalnych zaczepach) i cieszyć się podróżą w słońcu. Chociaż maszyna posiadała pewne znamiona luksusu, przy jej projektowaniu w znacznie większym stopniu zwrócono uwagę na cechy decydujące o "sportowości" - dynamikę, zwrotność, prowadzenie, i skuteczność hamulców. Tradycyjnie już napędem nowej Supry stał się sześciocylindrowy silnik rzędowy. W obecnym wydaniu miał on pojemność 3 litrów, dwa walki rozrządu w głowicy i 24 zawory. Występował on w dwóch wersjach - wolnossącej i turbodoładowanej. Wersja wolnossąca dysponowała mocą 220 KM, czyli niewiele mniej niż silnik turbodoładowany z poprzedniej generacji. W 1998 zastosowanie układu zmiennych faz rozrządu VVT-i podniosło moc tej jednostki do 225 KM. Wersja turbodoładowana posiadała dwie turbosprężarki, włączające się sekwencyjnie tzn. jedna po drugiej (nie jednocześnie). Pierwsza pracowała już od 1800 obr./min., czyli niemal przez cały czas, sprawiając, ze silnik wydawał się mieć większą pojemność niż w rzeczywistości - w niższym zakresie obrotów reagował jak wolnossący V8. Druga turbina wkraczała do akcji przy 4000 obr./min., dając wspólnie z pierwszą potężny zastrzyk mocy. Powodowało to wrażenie, że druga turbina była większa, obie jednak były tej samej wielkości. Silnik ten występował w dwóch wersjach mocy. Egzemplarze przeznaczone na rynek amerykański osiągały 320 KM, pozostałe: 280 KM. Wersja wolnossąca posiadała 5-biegowa skrzynie ręczna, wersja turbo - 6-biegowa. W obu przypadkach można było zamówić 4-biegowa skrzynia automatyczna. Obie wersja posiadały system kontroli trakcji oraz rozbudowany system przeciwpoślizgowy ABS uwzględniający podczas działania promień skrętu - ułatwiało to hamowanie w zakręcie. Hamulce na wszystkich kolach były wentylowane. Kola, w wersji wolnossącej 16-calowe, w wersji turbo 17-calowe, zostały obute w opony o niskim profilu, wyraźnie dobrane pod katem osiągów i pewnego prowadzenia, nie komfortu. W 1996 roku Toyota Supra została wycofana ze sprzedaży w Europie, a w 1998 w USA. Powodem tej decyzji były nowe normy czystości spalin, których pojazd ten nie spełniał. Według Toyoty możliwe było dostosowanie Supry do nowych norm, jednak nie było to uzasadnione ze względu na koszty. Rosnąca popularność samochodów terenowych spowodowała, ze coraz mniej klientów decydowało się na zakup aut typu coupé - w tym Toyoty Supry. Stwierdzono zatem, ze nie opłaca się modyfikować tego auta aby utrzymać je na kurczącym się rynku. Od tamtej pory Toyota Supra była dostępna tylko na rynku japońskim. Ostatecznie koniec czwartej generacji Supry nastąpił latem 2002 roku, kiedy zakończono produkcje tego modelu. Dane techniczne Toyota Supra (wersja japońska) Silnik Oznaczenie 2JZ-GTE Konstrukcja 6-cylindrowy rzędowy, chłodzony woda, głowica aluminiowa, blok silnika żeliwny, Dwa wałki rozrządu w głowicy, napędzane paskiem zębatym, 4 zawory na cylinder, elektroniczny wielopunktowy wtrysk paliwa Pojemność skokowa 2997 cm3 ¦rednica x skok tłoka 86 x 86 mm Stopień sprężania 10,0 : 1 Moc maks. (SAE) 220 KM przy 5800 obr./min., (od 1998: 224 KM przy 6000 obr./min.) Maks. moment obrotowy 284 Nm przy 4800 obr./min. Maks. obroty 6800 obr./min. Przeniesienie napędu Rodzaj napędu Tylny Rodzaj skrzyni biegów Ręczna Ręczna Automatyczna Liczba przełożeń 6 5 4 Przełożenie - bieg 1 3,724 3,285 2,804 bieg 2 2,246 1,894 1,531 bieg 3 1,541 1,275 1,000 bieg 4 1,205 1,000 0,705 bieg 5 1,000 0,783 - bieg 6 0,818 - - wsteczny 3,192 3,768 2,393 Przełożenie przekładni głównej 3,769 4,272 4,272 Mechanizm różnicowy Torsen, o ograniczonym poślizgu Koła Pięcioramienne, ze stopu aluminium Wymiary szerokość średnica przód 8 cali 16 cali tył 9 cali 16 cali Seryjne ogumienie przód 225/50VR16 tył 225/45VR16 ¦rednica zawracania 10,8m Hamulce Typ Tarczowe, wentylowane, z systemem przeciwpoślizgowym ABS Przód 2-tłoczkowe, średnica tarczy 294 mm Tył 1-tłoczkowe, średnica tarczy 304 mm Hamulec ręczny Mechaniczny, bębnowy, na obu tylnych kolach Nadwozie Długość 4515 mm Szerokość 1810 mm Wysokość 1275 mm Rozstaw osi 2550 mm Rozstaw kół przednich 1520 mm tylnych 1525 mm Masa własna 1410 kg Dopuszczalna masa całkowita 1780 kg rozkład masy przód / tył 51% / 49% Objętość bagażnika 185dm3 Objętość zbiornika paliwa 70 dm3 Osiągi Czas rozpędzania 0-100km/h b.d. Prędkość maksymalna 180 km/h (ograniczona elektronicznie, bez ograniczenia: 230 km/h) Zużycie paliwa (według norm japońskich) w ruchu miejskim 9 km na 1 litrze paliwa w ruchu pozamiejskim 16,7 km na 1 litrze paliwa, po przeliczeniu (w litrach / 100km) w ruchu miejskim 11,1 l w ruchu pozamiejskim 6 l Toyota Supra (wersja amerykańska) Silnik Oznaczenie 2JZ-GE Konstrukcja 6-cylindrowy rzędowy, chłodzony wodą, głowica aluminiowa, blok silnika żeliwny, Dwa wałki rozrządu w głowicy, napędzane paskiem zębatym, 4 zawory na cylinder, elektroniczny wielopunktowy wtrysk paliwa Pojemność skokowa 2997 cm3 ¦rednica x skok tłoka 86 x 86 mm Stopień sprężania 10,0 : 1 Moc maks. (SAE) 220 KM przy 5800 obr./min., (od 1998: 224 KM przy 6000 obr./min.) Maks. moment obrotowy 284 Nm przy 4800 obr./min. Maks. obroty 6800 obr./min. Przeniesienie napędu Rodzaj napędu Tylny Rodzaj skrzyni biegów Ręczna Automatyczna Liczba przełożeń 5 4 Przełożenie bieg 1 3,285 2,804 bieg 2 1,894 1,531 bieg 3 1,275 1,000 bieg 4 1,000 0,705 bieg 5 0,783 - wsteczny 3,768 2,393 Przełożenie przekładni głównej 4,272 4,272 Mechanizm różnicowy Torsen, o ograniczonym poślizgu Kola Pięcioramienne, ze stopu aluminium Wymiary szerokość średnica przód 8 cali 16 cali tył 9 cali 16 cali ¦rednica zawracania 10,8m Seryjne ogumienie przód 225/50VR16 tył 225/45VR16 Hamulce Typ Tarczowe, wentylowane, z systemem przeciwpoślizgowym ABS Przód 2-tłoczkowe, średnica tarczy 294 mm Tył 1-tłoczkowe, średnica tarczy 304 mm Hamulec ręczny Mechaniczny, bębnowy, na obu tylnych kolach Nadwozie Długość 4515 mm Szerokość 1810 mm Wysokość 1275 mm Rozstaw osi 2550 mm Rozstaw kół przednich 1520 mm tylnych 1525 mm Masa własna 1460 kg Dopuszczalna masa całkowita 1830 kg rozkład masy przód / tył 51% / 49% Objętość bagażnika 185dm3 Objętość zbiornika paliwa 70 dm3 Osiągi Czas rozpędzania 0-100km/h b.d. Prędkość maksymalna 230 km/h Zużycie paliwa / 100 km w ruchu miejskim b.d. w ruchu pozamiejskim b.d. średnie b.d. Toyota Supra Turbo (wersja japońska) Silnik Oznaczenie 2JZ-GTE Konstrukcja 6-cylindrowy rzędowy, chłodzony woda, głowica aluminiowa, blok silnika żeliwny Dwa wałki rozrządu w głowicy, napędzane paskiem zębatym 4 zawory na cylinder elektroniczny wielopunktowy wtrysk paliwa Doładowanie Dwie turbosprężarki Hitachi CT-12B (wersja japońska) chłodnica powietrza doładowującego Materiał turbiny ceramiczny ¦rednica sprężarki 62 mm / 39 mm (większa / mniejsza strona łopatek) ¦rednica turbiny 60 mm / 48 mm (większa / mniejsza strona łopatek) Zawór wastegate Toyota, tylko w pierwszej turbosprężarce Pojemność skokowa 2997 cm3 ¦rednica x skok tłoka 86 x 86 mm Stopień sprężania 8,5 : 1 Moc maks. (SAE) 280 KM przy 6000 obr./min. Maks. moment obrotowy 451 Nm przy 3600 obr./min. Maks. obroty 6800 obr./min. Przeniesienie napędu Rodzaj napędu Tylny Rodzaj skrzyni biegów Ręczna Automatyczna Liczba przełożeń 6 4 Przełożenie - bieg 1 3,827 2,804 bieg 2 2,360 1,531 bieg 3 1,685 1,000 bieg 4 1,312 0,705 bieg 5 1,000 - bieg 6 0,793 - wsteczny 3,280 2,393 Przełożenie przekładni głównej 3,266 3,769 Mechanizm różnicowy Torsen, o ograniczonym poślizgu w standardzie w wersji 6-biegowej, w innych jako opcja Kola Pięcioramienne, ze stopu aluminium, od 1997 z polerowanego stopu aluminium Wymiary przed 1995: od 1995: szerokość średnica szerokość średnica przód 8 cali 16 cali 8 cali 17 cali tył 9 cali 16 cali 9,5 cali 17 cali Seryjne ogumienie przód 235/45R17 tył 255/40R17 średnica zawracania 10,8m Hamulce Typ Tarczowe, wentylowane, z systemem przeciwpoślizgowym ABS Przód 4-tłoczkowe, średnica tarczy: przed 1995: 295 mm, od 1995: 320 mm Tył 2-tłoczkowe, średnica tarczy: przed 1995: 295 mm, od 1995: 320 mm Hamulec ręczny Mechaniczny, bębnowy, na obu tylnych kolach Nadwozie Długość 4515 mm Szerokość 1810 mm Wysokość 1275 mm Rozstaw osi 2550 mm Rozstaw kół przednich 1520 mm tylnych 1525 mm Masa własna 1510 kg Dopuszczalna masa całkowita 1860 kg Rozkład masy przód / tył 53% / 47% Objętość bagażnika 185dm3 Objętość zbiornika paliwa 70 dm3 Osiągi Czas rozpędzania 0-100km/h 5,7 s Prędkość maksymalna 180 km/h (ograniczona elektronicznie, bez ograniczenia: 260 km/h) Zużycie paliwa (według norm japońskich) w ruchu miejskim 9 km na 1 litrze paliwa w ruchu pozamiejskim 16,7 km na 1 litrze paliwa, po przeliczeniu (w litrach / 100km) w ruchu miejskim 11,1 l w ruchu pozamiejskim 6 l Toyota Supra Turbo (wersja amerykańska) Silnik Oznaczenie 2JZ-GTE Konstrukcja 6-cylindrowy rzędowy, chłodzony woda, głowica aluminiowa, blok silnika żeliwny, Dwa wałki rozrządu w głowicy, napędzane paskiem zębatym 4 zawory na cylinder elektroniczny wielopunktowy wtrysk paliwa Doładowanie Dwie turbosprężarki Hitachi CT-12B (wersja amerykańska), chłodnica powietrza doładowującego Materiał turbiny stal średnica sprężarki 58 mm / 39 mm (większa / mniejsza strona łopatek) średnica turbiny 52 mm / 44 mm (większa / mniejsza strona łopatek) Ciśnienie ładowania 11,6 psi / 0,8 bar / 0,82 kg/cm2 Zawór wastegate Toyota, tylko w pierwszej turbosprężarce Pojemność skokowa 2997 cm3 ¦rednica x skok tłoka 86 x 86 mm Stopień sprężania 8,5 : 1 Moc maks. (SAE) 320 KM przy 5600 obr./min. Maks. moment obrotowy 441 Nm przy 4000 obr./min. Maks. obroty 6800 obr./min. Przeniesienie napędu Rodzaj napędu Tylny Rodzaj skrzyni biegów Ręczna Automatyczna Liczba przełożeń 6 4 Przełożenie / prędkość maks. bieg 1 3,827 / 66 km/h 2,804 bieg 2 2,360 / 106 km/h 1,531 bieg 3 1,685 / 148 km/h 1,000 bieg 4 1,312 / 191 km/h 0,705 bieg 5 1,000 / 251 km/h - bieg 6 0,793 / 254 km/h - wsteczny 3,280 2,393 Przełożenie przekładni głównej 3,133 3,769 Mechanizm różnicowy Torsen, o ograniczonym poślizgu Koła Pięcioramienne, ze stopu aluminium, od 1997 z polerowanego stopu aluminium Wymiary szerokość średnica przód 8 cali 17 cali tył 9,5 cali 17 cali Seryjne ogumienie przód 235/45ZR17 tył 255/40ZR17 średnica zawracania 10,8m Hamulce Typ Tarczowe, wentylowane, z systemem przeciwpoślizgowym ABS Przód 4-tłoczkowe, średnica tarczy 320 mm Tył 2-tłoczkowe, średnica tarczy 320 mm Hamulec ręczny Mechaniczny, bębnowy, na obu tylnych kolach Nadwozie Długość 4515 mm Szerokość 1810 mm Wysokość 1275 mm Rozstaw osi 2550 mm Rozstaw kół przednich 1520 mm tylnych 1525 mm Masa własna 1590 kg Dopuszczalna masa całkowita 1860 kg Rozkład masy przód / tył 53% / 47% Objętość bagażnika 185dm3 Objętość zbiornika paliwa 70 dm3 Osiągi Czas rozpędzania 0-100km/h 5,1 s Prędkość maksymalna 250 km/h (ograniczona elektronicznie, bez ograniczenia: 280 km/h) Zużycie paliwa / 100 km w ruchu miejskim 13,0 l w ruchu pozamiejskim 8,3 l średnie 10,9 l
  18. Toyota Land Cruiser Próby stworzenia samochodu terenowego, głównie z myślą o wojsku, Toyota podjęła w czasie drugiej wojny światowej. Pierwszy prototyp, o nazwie AK10 powstał w 1941 roku i był mocno wzorowany na amerykańskim Jeepie MB. Jego produkcji jednak nie podjęto. Tuż po wojnie powstał samochód dla służb obrony kraju na podwoziu przedwojennego, niedużego pick-upa Toyopet SB z nadwoziem typu kombi. BJ W 1951 roku powstał kolejny prototyp samochodu terenowego z myślą o wojsku i zastosowaniach cywilnych. Nazwano go Toyota Jeep i oznaczono BJ. Pierwsze egzemplarze opuściły fabrykę w 1953 roku. Po protestach firmy Willys, która już w 1946 roku zastrzegła nazwę Jeep, Toyota w 1954 roku oficjalnie zmieniła nazwę modelu BJ z Toyota Jeep na Toyota Land Cruiser. Pod względem wyglądu i budowy, model BJ przypominał Jeepa MB, jednak posiadał znacznie większy silnik o większej mocy. Był to silnik benzynowy serii B o pojemności 3380 cm3 i mocy 80 KM. Oznaczenia numeryczne W 1955 roku wprowadzono oznaczenia numeryczne. Ich rozszyfrowanie jest stosunkowo proste i wygląda następująco: litery umieszczone przed literą J są kodem zastosowanego silnika, litera J i pierwsza z dwóch, lub pierwsze dwie z trzech cyfr oznaczają serię podwozia, ostatnia cyfra, to oznaczenie wersji podwoziowej, nadwoziowej lub kolejnej modyfikacji. W pierwszych modelach dodawano jeszcze dodatkowo na końcu kolejne litery oznaczające rodzaj nadwozia, np. V dla oznaczenia wersji Wagon (a w zasadzie Van ze względu na użytkowy charakter tych pojazdów), czyli kombi. Tak więc Land Cruiser KDJ125 to model na podwoziu serii J12, wyposażony w silnik serii KD (w wersji 1KD-FTV - 3.0 l. turbodiesel), z krótkim, trzydrzwiowym nadwoziem oznaczonym literą 5. Seria J20 W 1955 roku rozpoczęto produkcję modelu BJ25. Różnił się on wyglądem przedniej części od modelu BJ, tak więc ich odróżnienie nie jest trudne. Podstawową różnicą było przeniesienie reflektorów z błotników na pas przedni. Modele wojskowe, podobnie jak Jeep MB, pozbawione były drzwi i miały składaną przednią szybę. Modele cywilne przypominały za to pierwsze Land Rovery (z profilu). W tym samym roku zaprezentowano nowy silnik benzynowy, serii F, stosowany w FJ25. W 1956 zadebiutował model BJ35. Było to 3-drzwiowe kombi na podwoziu J25, jednak z dużym rozstawem osi. W 1958 roku pojawiło się podwozie oznaczone J28, dłuższe od J25 ale krótsze od J35. Produkcję zakończono w 1959 roku. Silniki: B (benzynowy) R6 3.4 l. (3380 cm3), OHV, 85 KM F (benzynowy) R6 3.9 l. (3878 cm3), OHV, 105 - 125 KM Seria J40 Land Cruiser (seria J40 - BJ40LV-KC) W 1960 roku zadebiutował model serii J40. W rzeczywistości był on zmodyfikowanyą serią J20. Po raz pierwszy pojawiła się krótka 3-drzwiowa wersja z całkowicie stalowym nadwoziem (patrz: zdjęcie obok). Zaoferowano trzy podwozia o różnych rozstawach osi, krótkie: J40, J41, J42, średnie: J43, J44, J46 i długie: J45 i J47. Na krótkim i średnim podwoziu powstały wersje z miękkim i twardym dachem a na długim pick-up i kombi. W 1967 roku długą wersję kombi FJ45V/FJ47V zastąpił model FJ55V. W ten sposób rozdzielono produkcję Land Cruiserów na dwie odrębne rodziny. Silniki - (modele w których one występowały): B (diesel) R4 3.0 l. (2977 cm3) OHV, 85 KM - (BJ40, BJ43) 2B (japoń diesel) R4 3.2 l. (3168 cm3) OHV, 84 KM - (BJ41, BJ44) 3B (diesel) R4 3.4 l. (3431 cm3) OHV, 98 KM - (BJ42, BJ46) F (benzynowy) R6 3.9 l. (3878 cm3), OHV, 105 - 125 KM - (FJ40, FJ42(2WD), FJ43, FJ45(I/B/II) 2F (benzynowy) R6 4.2 l. (4230 cm3), OHV, 140 KM - (FJ40, FJ43, FJ45(II)) H (diesel) R6 3.6 l. (3576 cm3) OHV, 90 KM - (HJ45) 2H (diesel) R6 4.0 l. (3980 cm3) OHV, 103 KM - (HJ47) Serię J40 oferowano na świecie do roku 1984, gdy pojawiła się seria J70, lecz w Brazylii produkowano go dalej pod nazwą Bandeirante do 2001 roku. Bandeirante Produkcję modelu Land Cruiser Bandeirante rozpoczęto w Brazylii w 1959 roku. W 1973 zastosowano w nich silniki wysokoprężne firmy Mercedes-Benz. W 1983 roku, po zaprzestaniu produkcji w zakładach w Japonii Toyoty Land Cruiser w wersji pick-up, ze względu na rosnące zainteresowanie terenową wersją modelu Hilux i przeniesiono ją do zakładów w Brazylii. Od 1983 roku montowano prostokątne reflektory a dwa lata później zmieniono deskę rozdzielczą. Oprócz modeli odpowiadających japońskiej ofercie, oferowano model o jeszcze dłuższym rozstawie osi i zestawiano ze standardową lub podwójną (2-drzwiową) kabiną (od 1999 roku). W 1994 roku zastąpiono jednostkę Mercedesa silnikiem 14B. Była to konstrukcja należącej do Toyoty firmy Daihatsu. Produkcji zaprzestano w 2001 roku, ze względu na normy czystości spalin, których ten silnik nie spełniał. Silniki stosowane tylko w modelu Bandeirante: OM314 (diesel) R4 3.8 l. (3784 cm3) OHV, 85 KM (seria OJ50) OM364 (diesel) R4 4.0 l. (3972 cm3) OHV, 90 KM (seria OJ50) 14B (diesel) R4 3.7 l. (3661 cm3) OHV, 96 KM (seria BJ50) Oznaczenia modeli Bandeirante wskazują, że jest to seria J50, jednak zostały one wprowadzone jedynie dla odróżnienia od japońskich wersji J40 i nie mają nic wspólnego z modelem J55 opisywanym poniżej. J55/56 W 1967 roku długą wersję kombi FJ45V(I) zastąpił model FJ55V. Model ten stał się pierwszym, oddzielnym, dużym, osobowym modelem LC. Linia ta była rozwijana oddzielnie od mniejszych Land Cruiserów. J55 był pierwszym prawdziwym Land Cruiserem kombi (ang.: Station Wagon) skonstruowanym od podstaw. Samochód zapewniał komfort porównywalny z ówczesnymi samochodami osobowymi. Oprócz wersji podstawowej, oferowano jeszcze model J56(japoń), różniący się paroma detalami. Można było zamówić model z opuszczaną tylną klapą lub z podwójnymi drzwiami otwieranymi na boki. W 1975 roku zastąpiono silnik F modelem 2F a w 1979 dodano do oferty na rynek japoński. Produkcję zakończono w 1980 roku, zastępując go serią J60. Silniki: F (benzynowy) R6 3.9 l. (3878 cm3), 130 - 155 KM 2F (benzynowy) R6 4.2 l. (4230 cm3), 140 KM Ten model Toyoty tak spodobał się władzy ludowej w Chinach, że firma Wuhan (obecnie: Wuhan Zhongyu Automobile) stworzyła łudząco podobny pod względem wyglądu i wymiarów model WH213, produkowany w latach 1980 - 1991. Jednak nie skopiowano samochodu dokładnie, co widać w przedniej części, która wydaje się nieco bardziej nowocześnie zestylizowana, niż w modelu J55 a silnik R4 miał pojemność 2.4 l. (75 KM). Seria J60 Land Cruiser pożarniczy (seria J60 FJ60V-KCHQ4) Land Cruiser (seria J60) Seria modeli J60 pojawiła się w 1980 roku zastępując model J55. Rama J6 była podobna do J5 ale wzmocniona a punkty mocowania nadwozia nie pokrywały się w nich. Nowy model był większy od poprzednika, cięższy i powolny, co jednak nie umniejszało jego zdolności poruszania się w terenie. Mimo, że przy projektowaniu auta rozważano zastosowanie niezależnego przedniego zawieszenia, to jednak nie zdecydowano się na nie i ponownie zastosowano sztywne mosty napędowe oparte na resorach piórowych. Oznacza to, że rynek amerykański, coraz ważniejszy dla Toyoty, nie był jedynym branym pod uwagę dla tego modelu. W 1982 roku wporwadzono niewielkie zmiany i zmieniono oznaczenia z J60 na J61. W 1984 zmieniono silnik 2F na mocniejszy 3F a w 1986 roku doszedł turbodoładowany silnik diesla 12H-T. Wersja J62 różniła się od J60 i J61 podwójnymi prostokątnymi reflektorami. Produkcję zakończono w 1989 roku. Jego następcą został LC serii J80. Silniki: 3B (diesel) R4 3.4 l. (3431 cm3), 98 KM - (BJ60, BJ61) 2F (benzynowy) R6 4.2 l. (4230 cm3), 140 KM - (FJ60, FJ61) 3F (benzynowy) R6 4.0 l. (3955 cm3), 155 KM - (FJ62) 2H (diesel) R6 4.0 l. (3980 cm3), 103 KM - (HJ60) 12H-T (turbodiesel) R6 4.0 l. (3980 cm3), 135 KM - (HJ61) Seria J70 J70 (Heavy duty) Land Cruiser pożarniczy (seria J70 - model J75) Mocno wysłużonego Land Cruisera J40 zastąpiła w 1984 roku seria J70. Mocna rama, sztywne osie zawieszone na resorach piórowych, czyniły z tego modelu bardzo sprawny i wytrzymały samochód terenowy, zwłaszcza z krótkim i średnim rozstawem osi (J70/71,J73/74). Rama o długim rozstawie osi (J75 - J77) była bazą dla wersji 5-drzwiowej, długiej 3-drzwiowej, w tym podwyższonej Troop Carrier (ang.: transportowiec) mieszczącej do 11 osób, oraz pick-up. Produkcję modelu 5-drzwiowego zakończono w 1998 roku, natomiast pozostałe wersje produkowane są do dziś w Wenezueli i Australii. Australijskie wersje przeszły modernizację w 1999 roku i zmieniły oznaczenia na J78 (Troop Carrier) i J79 (pick-up superlong). Główną zmianą było zastosowanie przedniego mostu napędowego z serii J80 i jego zawieszenia opartego na sprężynach śrubowych oraz poszerzenie kabiny. W 2002 roku pojawił się nowy silnik 1HD-FTE, najmocniejszy z diesli stosowanych w tej serii. Drugim silnikiem stosowanym w Australii jest diesel 1HZ. W Ameryce Południowej stosuje się za to tylko benzynową jednostkę 1FZ-FE. Silniki: 3F (benzynowy) R6 4.0 l. (3955 cm3), 155 KM - (FJ70, 73/74, 75) 3B (diesel) R4 3.4 l. (3431 cm3), 98 KM - (BJ70/73) 13B-T (turbodiesel) R4 3.4 l. (3431 cm3), 120 KM - (BJ71/74) 2H (diesel) R6 4.0 l. (3980 cm3), 103 KM - (HJ75) 1FZ-FE (benzynowy) R6 4.5 l. (4477 cm3), 215 KM - (FZJ70/71, 73/74, 75/78/79) 1PZ (diesel) R5 3.5 l. (3470 cm3), 115 KM - (PZJ70, PZJ73, PZJ75, PZJ77) 1HZ (diesel) R6 4.2 l. (4164 cm3), 135 KM - (HZJ70/71, 73/74, 77/76, 75/78/79) 1HD-FTE (turbodiesel) R6 4.2 l. (4164 cm3), 168 KM - (HDJ78/79) J70 Prado/Bundera (Light duty) Land Cruiser (seria J70 Light) W 1985 roku pojawiła się wersja J70 o nazwie Bundera (krótki) i Prado (średni i długi rozstaw osi). Była to propozycja dla osób nie wybierających się często w teren a ceniących sobie wygodę i komfort. Zasadnicza różnica w bydowie polegała na układzie przeniesienia napędu. Zastosowano tu mosty napędowe z Toyoty Hilux a resory piórowe zastąpiono przy wszystkich kołach sprężynami śrubowymi. Jego produkcję zakończono w 1996 roku, gdy na rynku zadebiutował nowy model Prado serii J90. Silniki: 22R (benzynowy) R4 2.4 l. (2367 cm3), 105 KM (RJ70, 73, 77) 22R-E (benzynowy) R4 2.4 l. (2367 cm3), 2L (diesel) R4 2.4 l. (2446 cm3), 2L-T (turbodiesel) R4 2.4 l. (2446 cm3), 86 KM - (LJ71, 74, 78) 2L-TE (turbodiesel) R4 2.4 l. (2446 cm3), 97ps(71kw) 3L (diesel) R4 2.8 l.(2779 cm3), 91ps(67kw) 1KZ-TE (turbodiesel) R4 3.0 l. (2982 cm3), 130ps(96kw)/145 KM - (KZJ71, KZJ74,KZJ78) 3RZ-FE (benzynowy) R4 2.7 l. (2693 cm3), 150 KM (RZJ71/78) Seria J80 Land Cruiser (seria J80) W 1989 roku w klasie dużych samochodów terenowych Toyoty przyszła pora na zmiany. Zaprezentowano nowy model z 5-drzwiowym nadwoziem typu kombi (Station Wagon) serii J80 na rok modelowy następny. Podstawową zmianą w zawieszeniu było zastosowanie sprężyn śrubowych przy wszystkich kołach w imiejsce stosowanych w modelu J60 resorów piórowych. Tylna oś została przejęta z poprzedniego modelu a przednia zaprojektowana od nowa. Zawieszenie miało zapewniać maksimum komfortu przy zachowaniu cech pełnowartościowego auta terenowego. W 1995 roku przeprowadzono drobne zmiany, m.in. zmienił się wygląd deski rozdzielczej. Jego produkcji w Japonii zaprzestano wraz z pojawieniem się serii J100, lecz serię J80 nadal produkuje się w zakładach Toyoty w Wenezueli. Nosi tam nazwę Land Cruiser 4500 i wyposażany jest wyłącznie w silnik 1FZ-FE. W ameryce północnej model FZJ80 oferowany był również jako Lexus LX450 w latach 1996 - 1997. Silniki: 3F (benzynowy) R6 4.0 l. (3955 cm3), 155 KM - (FJ80) 1FZ-FE (benzynowy) R6 4.5 l. (4477 cm3), 215 KM - (FZJ80) 1HD-T (turbodiesel) R6 4.2 l. (4164 cm3), 165 KM - (HDJ80, HDJ81) 1HD-FT (turbodiesel) R6 4.2 l. (4164 cm3), 170 KM - (HDJ80, HDJ81) 1HZ (diesel) R6 4.2 l. (4164 cm3), 135 KM - (HZJ80 - HZJ81) Seria J90 W 1996 roku zaprezentowano nowy model Land Cruisera Prado serii J90, który zastąpił J70 Prado/Bundera. Zbudowano go na nowej ramie i zastosowano niezależne zawieszenie wszystkich kół. Przednia oś pochodziła z modelu 4Runner Surf. Nadwozie obejmowało wersję krótką trzydrzwiową J90 i długą pięciodrzwiową J95. W 1997 zaczęto stosować systemy Active Traction Control (kontrola trakcji) i Vehicle Stability Control. Produkcję w Japonii zakończono w 2002 roku, kontynując ją w zakładach w Kolumbii do dziś. J90 nosi tam nazwę Sumo lub Meru (wersja eksportowa) a J95 Prado. Silniki: 1KD-FTV (turbodiesel) R4 3.0 l. (2982 cm3) DOHC, 170 KM - (KDJ90 - KDJ95) 1KZ-TE (turbodiesel) R4 3.0 l. (2982 cm3) OHC, 125 - 145 KM - (KZJ90 - KZJ95) 5L-E (diesel) R4 3.0 l. (2986 cm3) OHC, 94 KM - (LJ90 - LJ95) 3RZ-FE (benzynowy) R4 2.7 l. (2693 cm3) DOHC, 150 KM - (RZJ90 - RZJ95) 5VZ-FE (benzynowy) V6 3.4 l. (3378 cm3) DOHC, 185 KM - (VZJ90 - VZJ95) Inne nazwy tego modelu to: Land Cruiser Colorado (Wielka Brytania), Land Cruiser II czy Land Cruiser Challenger. Seria J100 Land Cruiser (seria J100) W 1998 roku zaprezentowano nowy, flagowy model Land Cruisera. Wyposażono go w niezależne zawieszenie z przodu, rezygnując jednocześnie ze sztywnej przedniej osi. Postawiono na komfort, wygodę i właściwości jezdne mając na uwadze, że modele te rzadko kiedy będą opuszczać utwardzone drogi. W ameryce północnej, oferowana w Japonii Toyota Land Cruiser Cygnus (UZJ100), sprzedawana jest jako Lexus LX470. J105 Na szczęście Toyota nie zapomniała o tych, którzy potrzebują luksusowego samochodu o dużej zdolności do pokonywania przeszkód terenowych. Jest to w zasadzie oczywiste, wziąwszy pod uwagę wymagające takich aut rynki zbytu. Do takich miejsc należą m.in. bliski wschód, nieutwardzone drogi Australii, czy bezdroża Afryki. Z myślą o takich rynkach, ale nie tylko, powstał model J105. Nadwozie pozostało bez zmian, z tym, że oferuje się je z podstawowymi silnikami i w uboższych wersjach wyposażenia. Zasadnicze zmiany kryją się w podwoziu. Zamiast zawieszenia niezależnego zastosowano z przodu sztywny most, znany z poprzedniego modelu (J80). Możliwość zablokowania obydwu dyferencjałów znacznie zwiększa jego mobilność w terenie. Centralny mechanizm różnicowy blokowany jest automatycznie w trybie terenowym o przełożeniu 2.488:1. Modele J105 sprzedawane są (od 1998 roku) na wszystkich kontynentach poza ameryką północną. W Europie nie oferuje się go w oficjalnej sieci sprzedaży, lecz sprowadzany jest przez specjalizujące się w tym firmy. Silniki: 1FZ-FE (benzynowy) R6 4.5 l. (4477 cm3) DOHC, 215 KM - (FZJ100, FZJ105) 1HD-FTE(turbodiesel) R6 4.2 l. (4164 cm3) OHC, 204 KM - (HDJ100, HDJ101) 1HZ (diesel) R6 4.2 l. (4164 cm3), 135 KM - (HZJ105) 2UZ-FE (benzynowy) V8 4.7 l. (4664 cm3) DOHC, 238 - 275 KM (UZJ100) Seria J120 Na salonie samochodowym w Paryżu w 2002 roku zaprezentowano nowy model Land Cruisera/Land Cruisera Prado. Tak jak poprzednik, występuje w dwóch wersjach nadwoziowych, długiej pięciomiejscowej (J120) i siedmiomiejscowej (J121) oraz krótkiej trzydrzwiowej (J125). System oznaczeń serii J120 stanowi odejście od tego, jaki stosowany był w poprzednich modelach, gdzie 0 oznaczało zazwyczaj krótkie nadwozie a 5 długie. Samochód otrzymał elegancką i dość dyanamiczną stylistykę. Budowa: Rama (o profilu zamkniętym) została wzmocniona w stosunku do poprzedniego modelu, poprawiono także sposób mocowania nadwozia do ramy. Napęd przekazywany jest na tylne koła za pośrednictwem sztywnego mostu, prowadzonego na drążkach wzdłużnych, opartego na sprężynach śrubowych. Napęd stały zawsze na 4 koła. Zawieszenie przednie niezależne, dwa wahacze trójkątne, stabilizatory z przodu i z tyłu. W wersji długiej opcjonalnie można zamówić tylne zawieszenie pneumatyczne TEMS (Toyota Electronic Modulated Suspension), które pozwala na regulację wysokości nadwozia. System ten oferowany jest z amortyzatorami o zmiennej charakterystyce tłumienia. W 2005 roku zmieniono charakterystykę silnika 1KD-FTV, podnosząc jego moc ze 163 do 166 KM i znacznie poprawiając przebieg momentu obrotowego. Lexus: Na rynku północnoamerykańskim seria J120 występuje tylko jako Lexus GX 470. Wyposażany jest wyłącznie w silnik V8 4.7 l. (VZJ120, VZJ121) połączony z automatyczną skrzynią biegów. Silniki (rynki zbytu): 1KD-FTV (turbodiesel) R4 3.0 l. (2982 cm3) DOHC, 163 - 166 KM - (Europa) 1KZ-TE (turbodiesel) R4 3.0 l. (2982 cm3) OHC, 145 KM - (Australia) 5L-E (diesel) R4 3.0 l. (2986 cm3) OHC, 94 KM - (Afryka północna) 1GR-FE (benzynowy) V6 4.0 l. (3956 cm3) DOHC, 249 KM - (Europa) 3RZ-FE (benzynowy) R4 2.7 l. (2693 cm3) DOHC, 150 KM - (Australia, Rosja) 2TR-FE (benzynowy) R4 2.7 l. (2693 cm3) DOHC, 163 KM - (Bliski wschód) 5VZ-FE (benzynowy) V6 3.4 l. (3378 cm3) DOHC, 185 KM - (Bliski wschód) 2UZ-FE (benzynowy) V8 4.7 l. (4664 cm3) DOHC, 270 KM - (USA, Canada - Lexus GX470)
  19. Volvo 240 240 - samochód szwedzkiej marki Volvo wprowadzony na rynek w roku 1974, Był to samochód projektowany dla przeciętnego Szweda, spełniający wymagania tamtejszego rynku i klimatu. Produkowany do roku 1993. Zbudowany na bazie modelu 140. Łącznie wyprodukowano okolo 8 230 000 sztuk 1 Opis techniczny samochodu Volvo 240 1.1 Nadwozie 1.1.1 Wersje nadwozia 1.2 Podwozie 1.3 Silnik 1.4 Układ napędowy Opis techniczny samochodu Volvo 240 Nadwozie Nadwozie samonośne z blachy stalowej, zabezpieczne w zależności od rocznika i fabryki warstwą galwanicznego cynku lub kadmu. Długość: 490cm. Szerokość: 171cm. Rozstaw osi: 264cm Równolegle z wersją 240 produkowana była bardziej luksusowa wersja 260 Wersje nadwozia 242 - 2-dzwiowa limuzyna 244 - 4-dzwiowa limuzyna 245 - 5-dzwiowe kombi od roku 1985 zrezygnowano z oznaczeń z ostatnią cyfrą oznaczającą ilość drzwi, wprowadzono zunifikowane oznaczenie "240". Podwozie Oś przednia: niezależne zawieszenie na wahaczach trójkątnych i sprężynach śrubowych. Oś tylna sztywna na wahaczach wleczonych, silnik z przodu ustawiony w osi pojazdu, napęd na koła tylne. Silnik Silniki benzynowe o oznaczeniach B19 (4 cyl, 1,8l), B21 (4 cyl, 2,1l), B200 (4 cyl, 2,0l) B23 B230 (4 cyl, 2,3l), B27 (6 cyl, 2,7l). Silnik diesla D24 (6 cyl. 2,4l). Układ napędowy Skrzynia biegów początkowo 4-biegowa, nastęnie 5-biegowa, w zależności od rocznika nadbieg przełączany elektrycznie lub ręcznie
  20. Volvo 850 Volvo 850 - jest to samochód osobowy, z nadwoziem typu sedan lub kombi, produkowany przez szwedzką firmę Volvo. Produkcję modelu 850 rozpoczęto w roku 1991 w wersji sedan, z silnikiem 2.5 l. 170 KM. W 1993 roku zaprezentowano wersję kombi. Na rok modelowy 1994 auto poddano drobnym zmianom stylistycznym. Najbardziej zauważalną była zmiana wyglądu przednich reflektorów. Zamiast wielkich prostokątów podobnych jak w modelach 740 i 940 zastosowano bardziej smukły kształt przednich lamp. Z czasem wprowadzano kolejne wersje silnikowe (patrz ramka). Wersja 850 T5 otrzymała silnik 2.3 l. turbo o mocy 222 KM. Wyjątek stanowił rynek włoski gdzie ze względów podatkowych (wysokie koszty ubezpieczenia) oferowano model T5 z silnikiem 2.0 l. turbo o mocy 211 KM. Skrzynię automatyczną można było zamówić z mocniejszymi silnikami (powyżej 2.0 l.). Pod koniec produkcji w 1996 roku pojawił się silnik diesla R5 z bezpośrednim wtryskiem o pojemności 2.5 l. 140 KM. Podobnie jak jednostka R6 2.4 l. diesel stosowana w modelach 740/940, silnik ten też pochodził z koncernu Volkswagena, jednak popularność osiągnął dopiero po modernizacji na rok modelowy 1997. Zmieniono m.in. pas przedni, tylne lampy w sedanie, deskę rozdzielczą, boczki drzwi. Wraz z liftingiem nastąpiła zmiana nazwy. Od 1997 roku modele sedan nosiły nazwę S70 a kombi V70. Modele S70/V70 bazujące na modelu 850 produkowano do 1999 roku, kiedy to nastąpiła premiera zupełnie nowego modelu V70.
  21. Volvo V40 Volvo V40/V50 - samochód klasy kompakt o nadwoziu kombi wyprodukowany przez Volvo Car Corporation. Model ten jest bardziej praktyczną odmianą Volvo S40. W roku 1995 równocześnie z sedanem rozpoczęto produkcję pierwszej generacji w holenderskiej fabryce NedCar. Druga generacja powstaje od 2003 roku w Szwecji.. W 2007 roku obie odmiany przeszły gruntowny face-lifting. Od 2007 roku powstaje także hatchback C30. Pierwsza generacja Producent Volvo Car Corporation Okres produkcji 1995-2004 Miejsce produkcji NedCar, Holandia Poprzednik Volvo 440, Volvo 460 Segment C Typy nadwozia kombi Długość 4480 mm Szerokość 1720 mm Wysokość 1410 mm Ilość miejsc 5 Test Euro NCAP Pokrewne Mitsubishi Carisma Podobne Citroen Xsara Break Opel Astra Caravan Volkswagen Golf Variant Pierwsza Generacja Model zadebiutował równocześnie z sedanem S40 wiosną 1995 roku. Były one produkowane w holenderskiej fabryce NedCar (spółka typu joint venture pomiędzy Volvo i Mitsubishi). Oba modele oparte były na modelu Mitsubishi Carisma. W roku 1999 samochód nieznacznie zmodyfikowano. Jedne z większych zmian dotyczyły układu zawieszenia i konstrukcji silników diesla. Jednostki napędowe (identyczne jak w modelu S40): * 1.6 16V (105 KM) * 1.8 16V (116 KM) * 1.8 16V (122 KM) * 1.8 GDI (125 KM) - pochodzący z Mitsubishi * 1.9 16V (140-200 KM) * 2.0 (136 KM) * 2.0 16V (160 KM) * 1.9 TD (90-95 KM) * 1.9 TD (102-115 KM) - z wtryskiem typu Common-Rail Volvo S40/V40 było pierwszym samochodem, który uzyskał notę 4 gwiazdek w testach Euro-NCAP. W roku 2004 Volvo przedstawiło nową rodzinę modelową S40/V50, bazującą na fordowskiej platformie P1, z której korzystają także między innymi Ford Focus czy Mazda 3. O ile sedan pozostał przy dotychczasowej nazwie, to kombi według nowej nomenklatury Volvo musiało otrzymać nazwę zawierającą nieparzystą liczbę dziesiątek. Oba modele produkowane były w belgijskiej fabryce w Gandawie. W 2006 roku przedstawiono wersję hatchback o nazwie C30. W 2007 roku przeprowadzono face-lifting. Samochód upodobnił się stylistycznie do modeli S80 i V70. Pojawiły się także nowe elementy takie jak: reflektory biksenonowe z możliwością doświetlania zakrętów, światła awaryjnego hamowania (Emergency Brake Lights), a także system ostrzegania o obiektach znajdujących się w martwym polu lusterek BLIS (Blind Spot Information System).
  22. Golf I, od 1974 (Cabrio -1993, Caddy -1992, Citi Golf produkowany nadal) Volkswagen Golf I .Pojawił się w 1974 r. z nadwoziem typu hatch-back w wersji trzy- i pięciodrzwiowej. Największą popularność przyniosła mu wersja GTI (Gran Turismo Injection) z silnikiem 1588 cm³ o mocy 82 kW (110 KM), potem również 1781 cm³ o mocy 83 kW (112 KM). Producent planował wypuścić na rynek tylko 5 000 egzemplarzy. W 1976 roku pojawił się pierwszy Golf z silnikiem wysokoprężnym o poj. 1,5 l. i mocy 37kW (50 KM), który został zastąpiony później silnikiem Diesla o mocy 40kW (54 KM). Do napędu Golfa MkI służyły silniki benzynowe: 1,1 37kW (50KM) 1,3 40kW (54KM) 1,5 51kW (70KM) 1,5 55kW (75KM) 1,6 63kW (75KM) 1,6 82kW (110KM) 1,8 83kW (112KM) oraz wysokoprężne: 1,5 37kW (50KM) 1,6 40kW (54KM) 1,6 Turbo 51kW (70KM). Produkowany w wariantach skrzyń 4 oraz 5 biegowych oraz 3-biegowej skrzyni automatycznej. Istniało wiele odmian skrzyń dostosowanych do różnych rodzajów silników m.in GL (3biegi + nadbieg ekonomiczny), GC (4 biegi, bez nadbiegu), FF (4biegi + nadbieg), 7A,8A,9A dla MK1 w wersjach GTI oraz Cabrio. W 1979 roku Karmann przedstawił otwartą wersje Golfa (Karmann Cabrio). Również w 1979 rozpoczęto seryjną produkcję wersji Cabriolet, którą z małymi zmianami produkowano do 1993 roku. Do jej napędu służyły silniki 1,5 l., 1,6 l. i 1,8 l. Wyprodukowano ponad 6,780,050 ,,jedynek (nie licząc wersji Cabrio, Jetta i Caddy) z czego 1,000,000 w pierwszych 31 miesiącach. Golf produkowany był w odmianach : Golf C Golf L Golf GL Golf GLD Golf LX Golf CL Golf GTD Golf GTI Golf Rabbit Golf Caddy (pick-up) Golf Cabrio Ciekawostką jest iż w RPA nadal produkuje się Golfa MK1 pod nazwą CitiGolf, jednak ze starego auta posiada on nadwozie i elementy techniczne. Silnik i wyposażenie zostały przejęte z najnowszych modeli Volkswagena. Jednak do roku 1999, auta te były idealnym odwzorowaniem zwykłego Golf serii pierwszej. Samochód został w kwietniu 2006 roku zrestylizowany. Golf II, 1983-1992 Volkswagen Golf II Dziewięć lat później - w 1983 roku - do niemieckich salonów trafiła nowa generacja, Golf II. Od pierwowzoru różnił się m.in. tym, iż miał większy rozstaw osi i bardziej obszerny bagażnik, zmodernizowano także sylwetkę. W tej wersji Golf był produkowany do 1992 roku. W 1985 wchodzi Golf II GTI 16v - 102kW (Pierwszy silnik 16v w swojej klasie), Marzec 1989 W serię i "małą serię" wchodzą odpowiednio super GTI: Golf Rallye i Golf G-60 Limited. Obydwa wyposażone w napęd na cztery koła (Syncro) i sprężarkę mechaniczną "G". Pierwsze 5 tys. sztuk ma silnik ośmiozaworowy 1,8l i 118 kW/160 KM. Silnik o mocy 210KM \szesnastozaworowy - Limited przynosi zaszczyt swojej nazwie. Został on zbudowany w ilości tylko 70 sztuk i kosztował 68 500 DM. Ogromna popularność modelu była przyczyną wprowadzenia wersji o nadwoziu typu sedan, nazwanej Jetta. Do dziś Golf II jest popularnym samochodem klasy niższej średniej, co widać chociażby w statystykach pojazdów, sprowadzonych do Polski po 1 maja 2004 roku (od wejścia do Unii Europejskiej) - Golfy stanowią wśród nich większość. Produkowana była również wersja kabriolet. Golf III, 1991-1997 Volkswagen Golf III W 1991 roku Golfa II zastąpił w produkcji całkowicie odmieniona generacja Golfa. Samochód przybrał nowocześniejsze kształty. W 1992 roku Golf III został wybrany Samochodem Roku. Spośród odmian tego modelu, najbardziej wyróżniała się wersja VR6 wyposażona w sześciocylindrowy, nowoczesny silnik o sportowych ambicjach, o pojemności 2.8l, dysponujący mocą 174 KM (w wersji syncro 190 KM i pojemnosci 2.9l), dość sporym zainteresowaniem cieszyły sie także wersje GTi o pojemności 2.0l ośmio i szesnasto zaworowej mających odpowiednio 116KM i 150KM. Po raz pierwszy w historii tego modelu, pojawiła się wersja kombi. W 1993 roku zaprezentowano nową wersję kabriolet. Wersja sedan pojawiła się w Europie tym razem pod nazwą Volkswagen Vento, jednak w USA Vento sprzedawane było nadal pod nazwą Jetta. Golf IV, 1998-2003 Volkswagen Golf IV Kiedy w 1997 roku weszła do produkcji kolejna wersja, wiadomo było już, że Golf przejdzie do historii motoryzacji: poprzednie trzy modele sprzedane zostały łącznie w 17.886.950 egzemplarzach. Zdeklasowany został tym samym dotychczasowy rekordzista, również produkowany przez Volkswagena, model Garbus. Po zaprezentowaniu Golfa IV, kabriolet oparty na serii III poddany został face liftingowi w celu upodobnienia go do modeli IV generacji. Sedan na bazie Golfa IV nazywał się Bora. Najpopularniejszą odmianą silnikową jest TDI, ze względu na niskie spalanie i bezawaryjność. Golf IV został sprzedany w ponad 2 mln egzemplarzy w europie. Odmiany silnikowe: 1.4 benzyna -74 km 1.6 benzyna - 106, oraz 110 km 1.8 Turbo benzyna - 150 km (montowana w wersji GTI) 2.0 benzyna -126 km 1.9 Turbo diesel - 90,110 km (zastosowanie pompy rotacyjnej), 105,115,130,150 km (pompowtryskiwacze) 2.8 benzyna - 200 km na rynek amerykański 3.2 benzyna w wersji R32 Golf V, 2003 Volkswagen Golf V Od 2003 roku w produkcji jest już piąta generacja Golfa. Dla miłośników sportowej jazdy przewidziano wersję GTi z silnikiem o mocy 200 KM. Pod koniec 2004 roku zadebiutowała nowatorska, podwyższona wersja o nazwie Golf Plus, będąca czymś pomiędzy zwykłym Golfem a minivanem skonstruowanym na jego płycie podłogowej o nazwie Touran. W Ameryce na początku 2005 roku zadebiutował już sedan na bazie Golfa V o nazwie Volkswagen Jetta, i pod tą właśnie nazwą pojawił się na starym kontynencie jesienią 2005 roku. Wraz z modelem Jetta, w Europie zaprezentowano również całkowicie nowy model o nazwie Eos. Jest to nic innego, jak kabriolet-coupe opracowany na bazie Golfa V. Zmieniono przedni pas tak, aby odróżnić go od reszty rodziny. W 2005 roku do sprzedaży trafił najmocniejszy w historii seryjnie produkowany Golf. Jego nazwa to Golf R32 - zbudowany jest na podstawie Golfa piątej generacji. Wyposażony jest w wolnossący, sześciocylindrowy silnik w układzie V o pojemności 3200 cm3. Jego moc maksymalna to 250 KM. Silnik oznaczany jest skrótem FSI, co oznacza bezpośredni wtrysk paliwa - ostatnio najpopularniejsze odkrycie grupy Audi/Volkswagen. W Paryżu w 2006 zadebiutowała rekreacyjna wersja Volkswagena Golf Plus, pod nazwa CrossGolf. Wyróżnia się ona zwiększonym prześwitem podwozia oraz elementami wyposażenia, które wskazują na możliwości poruszania się poza asfaltowymi drogami. Variant Mierzący 4,56 m Nowy Variant, podobnie jak w przypadku swoich poprzedników, również może pochwalić się dużymi możliwościami przewozowymi. Bagażnik standardowo mieści do 690 litrów, a po złożeniu tylnych siedzeń można go powiększyć aż do 1550 litrów. Stylistycznie samochód nawiązuje do Jetty, tył nadwozia został jednak zupełnie przekonstruowany i nie przypomina innych konstrukcji marki. Wprawne oko dostrzeże nawet podobieństwa do produktów firmy BMW w wersji touring. Do napędu nowej wersji Golfa posłużą cztery jednostki: dwie benzynowe (75 KW/102 KM i 103 KW/140 KM) oraz dwa diesle (77 KW/105 KM i 103 KW/140 KM). Mocniejszy benzyniak to jednostka serii TSI wykorzystująca jednocześnie turbosprężarkę i kompresor. Największą popularnością powinny się jednak cieszyć bardzo oszczędne diesle. Mniejszy zużywa średnio 5,2 l oleju napędowego na 100 km, mocniejszy 2,0 TDI spala tylko o 0,4 l więcej i potrafi rozpędzić nowe kombi do 205 km/h. Wersje silnikowe Benzynowe 1.4 75 KM 1.4 80 KM (59kW) 1.4 TSI 104 KM (103kW) 1.4 TSI 170 KM (125 kW)w wersji GT 1.6 75 KM (55kW) 1.6 102 KM (75kW) 1.6 FSI 115 KM (85kW) 1.8T 150 KM 1.8T 180 KM 2.0 FSI 150 KM (110kW) 2.0 TFSI 200 KM w wersji GTi 2.0 TFSI 230 KM w wersji GTi na 30 - lecie Golfa GTi 2.8 VR6 179 KM 2.9 VR6 190KM 3.2 V6 FSI 250 KM w wersji R32 Wysokoprężne 1.9 TDI 90 KM (66kW) 1.9 TDI 105 KM (77kW) 2.0 TDI 140 KM (103kW) 2.0 TDI 170 KM (125kW)w wersji GT 2.0 SDI 75 KM (55kW) 3.2 Oil 180KM (135kW)
  23. Saab 9-5 SAAB 9-5 - model osobowego samochodu klasy średniej-wyższej, marki Saab, produkowany od roku (modelowego) 1998. Nazwę naprawdę pisze się 95 (czyt.: dziewięć - pięć) i nie należy go mylić ze starym modelem kombi, Saabem 95 (czyt.: dziewięćdziesiąt pięć), produkowanym w latach 1959 - 1978. Zaprezentowany w 1997 na rok modelowy 1998 zastąpił model 9000, który był produkowany przeszło 14 lat. Nowa konstrukcja oparta na płycie podłogowej General Motors z nadwoziami Sedan i SportCombi od początku oferowana jest tylko z jednostkami z doładowaniem. Początkowa oferta obejmowała trzy wersje: * 2.0t (1985 cm3) - 150 KM * 2.3t (2290 cm3) - 170 KM * 3.0t (2962 cm3) - 200 KM Z czasem pojawiły się wersje diesla, najpierw V6 3.0TiD o mocy 176 KM, potem R4 2.2TiD generujący 120 KM. Jednostka benzynowa V6 3.0t była doładowaną wersją, o mniejszej mocy, lecz bardzo korzystnym przebiegu momentu obrotowego, wolnossącego silnika firmy Opel generującego 210 KM. Zastąpiono ją mocniejszymi wersjami silnika 2.3T o mocach 220 i 250 KM w wersji Aero. Zmieniono także moc wersji 2.3t ze 170 na 185 KM. W limitowanej serii pojawił się model SportCombi Performance z silnikiem 2.3T o mocy 305 KM, stając się tym samym najmocniejszym samochodem przednionapędowym produkowanym seryjnie w ostatnich latach. Na jesieni 2005 roku pojawił się Saab 9-5 po kuracji odmładzającej. Zmianom uległ pas przedni na czele z reflektorami i atrapą chłodnicy oraz tylne lampy. Do napędu służą turbodoładowane silniki benzynowe o pojemnościach 2,0 l. (150 i 180 KM) i 2,3 l. (185, 220 i 260 KM) oraz turbodiesel 1,9 l. o mocy 150 KM. Następca modelu 9-5 zapowiadany jest na rok 2008.
  24. Saab 9-3 SAAB 9-3 - model osobowego samochodu klasy średniej, marki Saab, produkowany od roku 1998. Nazwę naprawdę pisze się 93 (czyt.: dziewięć - trzy) i nie należy go mylić ze starym modelem Saab 93 (czyt.: dziewięćdziesiąt trzy) produkowanym w latach 1955 - 1960. Saab 9-3 Pierwszy Saab 9-3 to tak naprawdę Saab 900 drugiej generacji, produkowany od 1993 roku, poddany modernizacji w roku 1998, kiedy to zmieniono nazwę modelu właśnie na Saab 9-3. W stosunku do modelu 900 zrezygnowano z silnika 2.5 V6, za to po raz pierwszy pojawił się w ofercie silnik diesla R4 2.2 (2172 ccm) o mocy 116 KM, będący konstrukcją firmy Isuzu. Pojawiła się również wersja Viggen z silnikiem R4 2.3 Turbo o mocy 230 KM, lecz wysoka cena odstraszała nabywców i wkrótce zniknął z oferty. Pod koniec produkcji w ofercie znajdowały się silniki: * 2.0t (1985 ccm) - 150 KM * 2.0Turbo (1985 ccm) - 205 KM * 2.2 TiD (2172 ccm) - 125 KM W roku 2002 zastąpiono go nowym modelem Saab 9-3 SportSedan, lecz produkowano go jeszcze krótko jako Saab 9-3 Classic wyłącznie na rynek skandynawski. Saab 9-3 SportSedan i SportCombi Całkowicie nowa konstrukcja, oparta na skróconej płycie podłogowej Opla Vectry zadebiutowała na rynku jesienią 2002 roku (Szwecja) jako czterodrzwiowy sedan klasy średniej - wysokiej. Oferowane wersje obejmowały: * 1.8t (1988 ccm) - 150 KM * 2.0t (1988 ccm) - 175 KM * 2.0T (1988 ccm) - 210 KM * 2.2TiD (2172 ccm) - 125KM W 2003 roku zastąpiono silnik diesla o pojemności 2.2, nowym o mniejszej pojemności skokowej 1.9 w dwóch wersjach mocy, oraz wprowadzono nowy silnik benzynowy wolnossący o poj. 1.8 l.: * 1.9TiD (1910 ccm) - 120 KM * 1.9TiD (1910 ccm) - 150 KM * 1.8i (1796 ccm) - 122 KM W 2004 roku zadebiutowała wersja Cabriolet z bardzo ładnym nadwoziem a w 2005 pokazano wersję SportCombi z pięciodrzwiowym nadwoziem typu kombi. Model ten był okazją do zaprezentowania nowego silnika sześciocylindrowego, który znalazł się już w modelu 9-3. Saab 9-3 Cabriolet (2005) Jest to: * 2.8T V6 (2792 ccm) - 250 KM (280 w wresji XWR) Model 9-3 nie zebrał dobrych ocen za projekt nadwozia a jego sprzedaż jest umiarkowana. W związku z tym firma Saab zapowiedziała, że kolejne modele nie będą kontynuować tej linii stylistycznej. Od połowy 2007 dostępny jest restyling Saaba 9-3. W połowie 2008r z okazji 30-lecia Saaba 900 Turbo wprowadzono na rynek limitowaną edycje Saaba 9-3 "Black In Black" która obejmuje tylko 2000 sztuk w nadwoziu sedan i kombi. Jedynym dostępnym kolorem nadwozia jest metaliczna czerń. Jako motor napędowy posłużył silnik 2.8T o moczy 280KM i momencie obrotowym 400Nm. Auta te są wyposażone w napęd XWD, do wyboru jest skrzynia biegów manualna lub automatyczna, obie 6-cio biegowe.
  25. Saab 9000 Saab 9000 - model osobowego samochodu klasy średniej-wyższej, produkowanego w latach 1984 - 1998. Był to pierwszy duży model firmy Saab. Samochód ten został zaprojektowany na wspólnej platformie (płycie podłogowej) Saaba i Fiata. W ten sposób powstały cztery samochody: Alfa Romeo 164, Fiat Croma, Lancia Thema i Saab 9000. Oprócz Alfy Romeo samochody te miały współwymienne niektóre elementy karoserii (drzwi) czy np. szybę przednią (Saab 9000 - Fiat Croma). Początkowo model 9000 występował jako pięciodrzwiowy hatchback, ale od roku 1988 również jako 4-drzwiowy sedan. Wersja CC występowała od 1984 roku do 1991 roku. W późniejszym czasie zastąpiono ją wersją CS. Od tej pory hatchbacka oznaczano CS lub CSE a sedana CD lub CDE w zależności od wersji wyposażenia. Wersje CSE i CDE miały lepsze wyposażenie. Stosowano silniki o spektrum mocy od 126 do 225 KM. Wersja hatchback występowała również w wersji Aero wyposażona w silnik 2.3T o mocy od 220-225 KM. Samochód ten ceniony był za przestronne wnętrze, bardzo dobre wyposażenie, niezłe osiągi, dobre prowadzenie i niezawodność. W roku 1998 zastąpiony został nowszym modelem mianowicie Saab 9-5 bazującym częściowo na podzespołach Opla. Jednak Saab 9-5 nie oferował już tyle miejsca wewnątrz co starszy model 9000. Także bagażnik był mniejszy.
×